en çok kendime anlatacaklarım var.bu büyük sessizliğimin ,içime attıklarımın,içimde o hiç bitmeyen uzun yolun inişlerimin ,çıkışlarımın beni getirdiği adresin tam önünde ,tam durduğum bu yerde hissettiklerimi kendime anlatmaya ihtiyacım var sanırım.
ayaklarımı sallayarak oturduğum o taş duvarların yıkılışı ,yıkıntılarına bakıp iç çekişlerim,hiçte kısa olmayan geçmişimin kaç kez önünden geçişim.her zor anında annesine sığınan çocukluğumun...beni hala heyecandıran gençliğimin kaç kez geçtim önünden.bunları kendime anlattıktan sonra sanırım dönüp dünyaya bakacağım.uykusuz gecelerimin boynuma dolanan kollarından yazarak sıyrılacağım.
uzaklar nasıl yakın olur,kaç kez önünden geçince yol son bulur.
içime bulaşan bu hüznü seviyorum ben.yormayan ,ama kalbimi yumuşatan bu hüznü seviyorum.
hüznün tatlısı iyi oluyor :)
YanıtlaSilaz az,yazmak için bazan iyi.
YanıtlaSil