bütün

 bütün telaşları,bütün aşkları,bütün nisanları,bütün yaz akşamlarını,bütün yağmurları ,bütün rüzgarları,bütün korkuları,bütün şarkıları ,bütün kitaplarımı ve ellerimi bir yanıma bırakıp bütün satırlara seni yazdım.

 

bu akşam. 

suçveceza

 eve döndüm.üç günlük bir geziye çıkmıştım.biraz karadeniz havası.antik kentler ,müzeler,yöresel yemekler.hepsi çok güzeldi.lakin gözümü kapattıkça,biraz uzaklara dalıp gittiğimde sinop cezaevinin bahçesinde buluyorum kendimi.sinop kalesine yapılmış yıllar yıllar önce.özellikle kadınların kaldığı koğuşun sergilenişi beni çok etkiledi.içim cız etti.eve dönünce uzun yıllar önce izlediğim ''uçurtmayı vurmasınlar'' filmini izledim.ilk izlediğimde onbeşimde bile değildim.hayata bu kadar anlam yüklemiyordum.bu yaşta tekrar izlemek iliklerime kadar işledi.bazı konularda insan ne düşüneceğini şaşırıyor.oranın soğuk duvarlarında çok sevdiğim ''sebahattin ali'' ye rastlamak,aldırma gönül aldırmayı içimden söylemek...yani bir süre daha böyle içim cız ede ede dolanırım.sonra her şey normale döner.

buraya gelip hep yazmak istiyorum.öyle çok şey geçiyor ki aklımdan.sonra hepsini unutuyorum.bir cep defteri ve bir kalem taşıyacağım artık.başucumda,çantamda.unutmamak için.

şarkı....

şarkı

mızmız 

 

az kaldı yazacağım bir şeyler... 

“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe”

 biri gelip sorsa hani böyle laf arasında öylece oturmuş kahvemizi içerken mesela ,en çok sevdiğin ikinci sıradaki yazarın adı nedir ? dese hiç düşünmeden georgi gospodinov derdim.

şu aralar bahçıvan ve ölümü okuyorum.bazan içimde bir sızı beliriyor.okumaya devam ediyorum .

bir eleştirmen değilim.kitapları satır satır yorumlayamam.lakin severim.okuduklarımı sevmişsem gelip yazarım.hüznün fiziğiyle çıktığım bu yolculuktan çok memnunum. 

kelime ustalarını seviyorum.iyi ki varlar.hep varolsunlar. 

günler

 eve bir türlü dönemedim.kısa bir özlem giderdim.çiçeklerimi suladım,çamaşırlarımı yıkadım,biraz alışveriş yaptım.şimdi evden kısa mesafede olsa, uzaktayım.günler damlaya damlaya geçiyor sanki.bu cümlenin ne anlattığını tam olarak açıklayamam.sanki uykum var,elimde kahvem,pencerenin kenarına ilişip sessizliği seyrediyorum.yada öyle bir şey.

yazmaya çok hevesli olduğum zamanları özlüyorum.

 

 

Ürperti

Evden uzaktayım,epey oldu. Buranın havası tertemiz ve hep yağmurlu,şehir şehir geziyorum.Evlerin içinden,ağaçların içinden,kuşların , yeni yetme gençliğin içinden geçiyorum.Lakin kendimi bulamıyorum.Nerdeyim kimbilir,hiçbir yere ait değilmişim gibi.Bu biraz ürkütücü.Yada çok ürkütücü.İnsanın kendini bulamaması .Evde mi kaldım bilmiyorum.Döndüğümde bulur muyum bilmiyorum.İçim ürperiyor ya evde yoksam.

Günlük

İrlanda defterini okuyorum ve mutluyum.