içinde kaybolduğumuz kendi ellerimizle yaptığımız labirentlerimiz. koşup dururken önümüze çıkan çıkmaz sokaklar.sonra geriye dönüp nerede hata yaptığını anlamaya çalışmak.aynı yollardan başka yöne saparak başka çıkış bulmaya çalışmak.insanın cenderesi bu .
bazan temiz kalbimizin bazan hırsımızın bazan kararsızlığımızın çıkmaz sokakları.dar sokakları.
bir not:henüz karar veremedim yazdıklarımın yönü ne olmalı.arkası ne ,sağı solu ne,felsefe mi yapayım,bir öğretmen edası mı olsun yazdıklarımda ,yoksa gelişigüzel mi,yoksa ortaya karışık mı?
çok ciddi şeylerden bahsedeceğimi düşünemiyorum.böyle çıkmaz dar sokaklar gibi şeyler yazmak bana göre değil.
belki biraz günlük şeyler,çiçekleri suladım,pırasayı pişirdim vs.gibi şeyler.biraz hüzünlü kelimeler,
biraz kısa kısalar,çok kısa öyküler...sevdiklerim,sevmediklerim,
her zaman nasılsam öyle.kendimden çok fazla beklentim yok.
şehrin sokaklarında yalınayak koşabilirim,üzüm bağlarının şerbetiyle başım dönebilir,çantama küçük çakıl taşları toplayabilirim.
en çok sevdiğim yazarların çok sevdiğim kitaplarından bahsedebilirim.
hayatın küçük telaşları...bentelaşları...
okuyalım,okutalım,çokta şey etmeyelim.
Tamam, olur. Ben kendi adıma başladım okumaya. Hepsinden az az koy işte. Bazen bazısı çok da olabilir. Sen de çok da şey etme ki, biz de okuyanlar olarak şey etmeyelim.
YanıtlaSilBir şiir vardı, sanırım Afrikalı bir adamın şiiriydi. Diyordu ki "Beni sev güzelim, yolculuk sırasında yanına aldığın bir miktar para gibi." Bu güzel bir tanımlama bence. Yolculuk sırasında, sıkılıp bunaldığımızda okuduğumuz bir blog gibi olsun yazdıkların.
Biraz kendimle güreşiyorum.Bu maç hiç bitmeyecek.Devamlı dönüp duracağım ,ordan oraya atacağım kendini.Yazmak için buna değer.Teşekür ederim yorum içün.Umarım dilediğiniz gibi olur,okuyabilirsiniz sıkılmadan.
YanıtlaSiliçinden geldiği gibi olsun :) iyi böyle :)
YanıtlaSil